SZUKAJ NA STRONACH EUROPE DIRECT LUBLIN


Polecamy projekty Europe Direct Lublin oraz ważne wydarzenia dla Unii Europejskiej z dziedzin ekonomii, kultury, funkcjonowania państw i życia społeczeństw oraz poszczególnych obywateli. Oferujemy szeroką gamę szkoleń, kursów, konsultacji, konkursów, spotkań i materiałów dostosowanych do różnych potrzeb i oczekiwań. W biurze ED do Państwa dyspozycji pozostają konsultanci i eksperci, którzy chętnie odpowiedzą na wszystkie pytania dotyczące funkcjonowania Unii Europejskiej.


24.03.2007 TRAKTAT RZYMSKI - PRZYPOMNIENIE W PRZEDZIEŃ ROCZNICY

Czym jest Traktat Rzymski?

Traktat Rzymski jest fundamentalnym aktem stanowiącym podstawę prawną istnienia i funkcjonowania Wspólnoty Europejskiej oraz, pośrednio, także Unii Europejskiej. Traktat jest wielostronną umową międzynarodową zawartą między państwami członkowskimi. Traktat Rzymski jest źródłem wspólnotowego prawa pierwotnego, ponadto stanowi swoistego rodzaju “konstytucję WE.


Skąd nazwa “Traktat Rzymski ?


Wyrażenie “Traktat Rzymski odnosi się do podpisanego w Rzymie w 1957 roku Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, pierwotnie nazywanego Traktatem o Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej (TEWG). Traktat z Maastricht zmienił nazwę Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej na “Wspólnotę Europejską , jednocześnie zmieniając nazwę Traktatu Rzym­skiego. Określenie “Traktaty Rzymskie stosuje się w odniesieniu do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) oraz Traktatu o utworzeniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (TEWEA).


Jak powstał Traktat Rzymski?


Po podpisaniu 18 kwietnia 1951 roku w Paryżu Traktatu o utworzeniu Euro­pejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (EWWiS) sześć państw zachodnioeuropej­skich postanowiło skoncentrować się na zacieśnianiu i dalszym rozwijaniu współpracy gospodarczej, a przede wszystkim na wprowadzeniu ułatwień w wymianie handlowej między nimi.


W dniach 1-2 czerwca 1955 r. odbyła się w Messynie konferencja ministrów spraw zagranicznych państw członkowskich EWWiS, podczas której podjęto decyzję o powołaniu komitetu ekspertów rządowych, których zadaniem było przygotowanie planów utworzenia wspólnego rynku i wspólnoty energii atomowej. Raport komitetu, któremu przewodniczył belgijski minister spraw zagranicznych Paul Spaak, został przedstawiony 21 kwietnia 1956 roku. Na podstawie Raportu Spaaka odbyły się dalsze negocjacje, w toku których ustalono ostateczne wersje traktatów ustanawiających nowe wspólnoty europejskie.


Traktaty o utworzeniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz Europej­skiej Wspólnoty Energii Atomowej zostały podpisane 25 marca 1957 roku na konferencji w Rzymie przez sześć państw: Francję, Republikę Federalną Niemiec, Włochy, Belgię, Holandię i Luksemburg. Traktat o EWG, podobnie jak traktat o utworzeniu trzeciej Wspólnoty: Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, zwanej Euratomem, wszedł w życie 1 stycznia 1958 roku, po ratyfikacji przez państwa-sygnatariuszy za uprzednią zgodą ich parlamen­tów. Jednocześnie utworzono ponadnarodowe instytucje zarządzające trzema Wspólnotami, określając szczegółowo w Traktatach ich kompetencje, stosunki między nimi a państwami-sygnatariuszami oraz zobowiązania państw członkowskich, także w zakresie ich wkładu do wspólnego budżetu Wspólnot.


Z czego składa się Traktat?


Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską jest obszernym aktem prawnym. Jego wersja skonsolidowana, uwzględniająca zmiany wprowadzone Traktatem z Nicei, obejmuje wstęp, 314 artykułów ujętych w sześciu częściach podzielonych na tytuły, rozdziały i sekcje. Część pierwszą stanowią zasady ogólne Wspólnoty Europejskiej. Część druga dotyczy obywatelstwa Unii. W części trzeciej, która składa się z 21 tytułów, omówione zostały polityki Unii Europejskiej. Część czwarta ustanawia reguły stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich. Część piąta obejmuje sposób funkcjonowa­nia UE, jej instytucje oraz procedury tworzenia prawa wspólnotowego. Ostat­nia część zawiera postanowienia ogólne i końcowe. Traktatowi towarzyszą 2 załączniki oraz 25 protokołów stanowiących jego integralną część.


Jakie są najważniejsze postanowienia Traktatu?


Zgodnie z Traktatem, zadaniem Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej było, poprzez ustanowienie wspólnego rynku i stopniowe zbliżanie polityki gospo­darczej państw członkowskich, popieranie w całej Wspólnocie harmonijnego rozwoju działalności gospodarczej, stałego i zrównoważonego wzrostu, zwiększonej stabilności, przyspieszonego podwyższania poziomu życia oraz zacieśniania związków między państwami członkowskimi. Integracja w ramach EWG miała być realizowana w dwóch etapach: unii celnej i wspól­nego rynku. Podstawą Wspólnoty była unia celna, która rozciągała się na całą wymianę towarową i obejmowała zakaz ceł przywozowych i wywo­zowych oraz wszelkich opłat o skutku równoważnym między państwami członkowskimi, jak również przyjęcie wspólnej taryfy celnej w stosunkach z państwami trzecimi. Określono harmonogram realizacji unii celnej, obo­wiązującej w pełni od 1 lipca 1987 roku. Natomiast, w odniesieniu do wspólnego rynku, wyznaczono cel bez wskazania harmonogramu i metod jego osiągnięcia, co powodowało wieloletnie trudności w jego realizacji. Według Traktatu wspólny rynek obejmował także rolnictwo i handel pro­duktami rolnymi.

W Traktacie przyjęto od razu wprowadzenie wspólnej polityki handlowej, rolnej oraz transportowej. Opracowano też wspólne reguły ochrony konku­rencji, przeciwdziałania dumpingowi oraz stosowania ograniczonej pomocy państwa w sferze działalności gospodarczej.

Postanowienia Traktatu Rzymskiego w tym zakresie obejmowały m.in.:

  • zniesienie opłat celnych i ograniczeń ilościowych między państwami członkowskimi w przywozie i wywozie towarów oraz wszelkich innych środków o skutku równow
  • ustanowienie wspólnej taryfy celnej i wspólnej polityki handlowej wobec państw trzecich;
  • zniesienie między państwami członkowskimi przeszkód w swobodnym przepływie osób, usług i kapitału;
  • wprowadzenie wspólnej polityki rolnej i wspólnej polityki transportowej;
  • ustanowienie systemu zapewniającego niezakłóconą konkurencję w ramach wspólnego rynku.

Szczególne znaczenie w polityce społecznej oraz dla rynków pracy państw członkowskich miało postanowienie o zapewnieniu swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty po upływie okresu przejściowego, co także w obecnej UE jest elementem kanonu czterech fundamentalnych swo­bód. Swoboda ta dotyczyła zniesienia wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową między pracownikami państw członkowskich w zakresie zatrudnienia, wynagrodzenia i innych warunków pracy.


Traktat stopniowo znosił ograniczenia swobody przedsiębiorczości obywa­teli państw członkowskich na terytorium Wspólnoty. Proces stopniowego znoszenia ograniczeń przedsiębiorczości obejmował również ograniczenia w tworzeniu agencji, oddziałów lub filii. Postanowienia w sprawie stop­niowego znoszenia barier dotyczyły także swobodnego świadczenia usług we wszystkich państwach członkowskich Wspólnoty przez obywateli któ­regokolwiek państwa członkowskiego, zwłaszcza w zakresie działalności o charakterze przemysłowym i handlowym, działalności rzemieślniczej oraz wykonywania wolnych zawodów.


Postanowienia Traktatu obejmowały stosowanie procedur umożliwiających koordynowanie polityki gospodarczej państw członkowskich i przeciw­działanie nierównowadze w ich bilansach płatniczych oraz zbliżanie ich ustawodawstwa w stopniu koniecznym do funkcjonowania wspólnego rynku i innych dziedzin polityki Wspólnot Europejskich. Traktat postanowił o utworzeniu Europejskiego Funduszu Społecznego w celu poprawy moż­liwości zatrudnienia pracowników oraz przyczyniania się do podnoszenia ich poziomu życia. Postanowił też o stworzeniu Europejskiego Banku Inwestycyjnego dla ułatwienia ekspansji gospodarczej Wspólnoty. Przewi­dywał możliwość stowarzyszania innych krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą w celu zwiększenia wymiany handlowej i wspólnych starań na rzecz rozwoju gospodarczego i społecznego.


Traktat zobowiązywał państwa członkowskie m.in. do podejmowania wszel­kich właściwych środków w celu zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z Traktatu lub z działań instytucji Wspólnoty. W zakresie stosowania postanowień Traktatu została zakazana wszelka dyskryminacja ze względu na przynależność państwową. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, mogła przyjmować, na wniosek Komisji i po konsultacji ze Zgromadzeniem, wszelkie przepisy w celu zakazania takiej dyskryminacji.
.


ŹRÓDŁA

http://www1.ukie.gov.pl/www/50lecie.nsf/main?open



facebook